Beste familie, vrienden en kennissen,
Nu wij in de laatste fase van onze adoptieprocedure zijn beland, vinden we het belangrijk om te vertellen over hechting. Als naaste familie, vrienden en kennissen leven jullie ongetwijfeld heel erg met ons mee, en kunnen jullie net als wij haast niet wachten tot wij Juline eindelijk een gezin kunnen vormen. Daarom willen wij op deze pagina ingaan op de hechting die bij een adoptiekind en de ouders tot stand moet komen.
Tussen een adoptiekindje en een adoptie-ouder is er niet vanzelfsprekend direct een hechte band. In vergelijking met de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind de onderlinge band laten groeien. Het kindje moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden.
De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar voelden zich steeds weer in de steek gelaten: eerst door de biologische moeder, daarna door de verzorgers in het weeshuis. Ook Juline heeft geen kans gehad zich goed te hechten. Daardoor kan het voor haar moeilijk zijn goed te hechten aan ons als adoptie-ouders, doordat Juline het vertrouwen mist.
Daar komt bij dat de overgang voor Juline naar ons als gezin in het buitenland erg groot is; we zien er voor Juline vreemd uit, praten raar, ruiken anders en doen alles anders dan Juline gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en beangstigend.
Onveilige hechting kan nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en kan op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voorzover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen. Algemeen wordt aangeraden een periode van 3-6 maanden aan te houden om een goed begin te maken met een veilige hechting.
Dit houdt in dat wij gedurende die periode jullie het volgende verzoeken:
- niet optillen
- niet op schoot zetten
- niet aaien, knuffelen of kusjes geven
- geen cadeautje of snoepjes aan Juline geven, maar dat via ons doen
- niet troosten indien Juline verdrietig is, laat dat door ons doen
Oftewel, alle contacten moeten via ons lopen. We zullen in beginsel ook zo weinig mogelijk volwassenen toe laten bij ons thuis zodat Juline goed leert wie papa en mama zijn, zich veilig voelt en gaat beseffen dat wij echt niet weg gaan en haar echt niet in de steek laten. Wij begrijpen dat dit niet zo leuk is voor andere mensen en dat dit misschien indruist tegen jullie gevoel, maar het is echt het beste voor haar en dat is het allerbelangrijkst toch? Indien de hechting goed verloopt, zullen we gaanderwijs steeds meer contact proberen te leggen tussen ons kindje en andere volwassenen.
Hieronder staat nog een stukje beschreven ter aanvulling:
Veilige hechting Voor elk kind in de eerste levensfasen is het kunnen aangaan van een gehechtheidrelatie een van de belangrijkste opgaven. Een veilige hechting kan ontstaan als het kind op zijn vaste verzorgers kan rekenen en deze zijn aanwezig als het kind hen nodig heeft. Een kind voelt zich op zijn gemak in aanwezigheid van ouders of vaste verzorgers, durft op onderzoek uit te gaan en te gaan spelen en zal troost en bescherming zoeken bij de vaste verzorgers als het zich bedreigt of alleen gelaten voelt. Vanuit deze basis kan het een sterke 'ik' ontwikkelen. Veilig gehechte kinderen ontwikkelen zich beter dan onveilig gehechte kinderen, ze durven de wereld te gaan verkennen, kunnen prettig met leeftijdsgenootjes en volwassenen omgaan en durven hun emoties en angsten te tonen in situaties waarin ze zich onveilig voelen. Veilig gehechte kinderen ontwikkelen eerder een positief zelfbeeld. Ook voor verdere relaties in het leven is een veilige hechting van groot belang. Wanneer je als kind ervaren hebt dat je op anderen kunt vertrouwen en daardoor zelfvertrouwen hebt kunnen opbouwen, zul je op latere leeftijd gemakkelijker prettige, langdurige relaties kunnen aangaan.
Onveilige hechting. Onveilige hechting ontstaat wanneer het kind niet altijd van zijn verzorgers op aan kan. Te weinig aandacht en zorg in de vroege kinderjaren kunnen de basisveiligheid en het basisvertrouwen van het kind in de weg staan; het zal zich niet veilig kunnen voelen en minder vertrouwen in verzorgers krijgen en zich minder of angstig gaan hechten. Een onveilige hechting kan op verschillende manieren tot uiting komen:
Klampgedrag. Sommige kinderen voelen zich zo onveilig dat ze hun ouders of verzorgers niet durven loslaten uit angst deze te verliezen; ze vertrouwen er niet op dat de ouder weer terug zal komen. Ze maken geen contact met andere kinderen of volwassenen en klampen zich soms letterlijk vast aan ouder of verzorger en lopen deze de hele dag achterna.
Allemansvriendje. Andere kinderen gaan alleen maar oppervlakkige contacten aan omdat ze zich onveilig voelen. Ze maken wel gemakkelijk contact met iedereen, maar maken daarin geen onderscheid tussen buurvrouw of ouders; ze kunnen geen intieme relaties aangaan. Deze kinderen durven geen nabijheid te zoeken, zijn niet gewend om getroost of aangehaald te worden en zullen dit ook steeds proberen te vermijden. Ze durven hun gevoel niet te laten zien en sluiten zich hiervoor af door hard te zijn voor zichzelf en hun omgeving. Deze kinderen lijken heel zelfstandig, maar dit is schijnzelfstandigheid gebaseerd op angst.
Hopelijk begrijpen jullie door dit stuk te hebben gelezen hoe belangrijk een goede hechting is en hoe belangrijk onze eerste gezamenlijke levensfase is.
Wij willen jullie alvast heel hartelijk danken voor jullie hulp en begrip
Susan en Michael