[./sunset_indexpag.html]
[mailto:broekman@freenet.de]
[http://www.adoptie.pagina.nl]
Info
Mail
Home
[./sunset_s1pag.html]
[./sunset_s2pag.html]
[./sunset_s3pag.html]
[./sunset_s4pag.html]
[./sunset_s5pag.html]
Español
English
Français
Nederlands
Italiano
Deutsch
Broekman adoptie
Reisverslag juli 2008
Reisverslag bezoek aan Juline Onze reis begon eerst met een verblijf in Miami. Vandaar uit vlogen wij op 7 juli naar Haiti. Na een paar dagen uitgerust te zijn breekt dan uiteindelijk de grote dag aan. Vandaag gaan we naar Haiti. Verschillende vragen schieten door ons hoofd. Hoe zal Juline reageren op ons en wat voor een land is Haiti? Het eerste want ons overviel was de warmte. Gelukkig hadden we al een paar dagen in Miami gehad om daar een beetje aangewend te zijn. Er stond een beveiligingsman ons op te wachten met een kaartje met daarop onze naam. Even later ontmoetten wij Lucien Duncan. De rit naar Juline volgden. Nadat we de Luchthaven hadden verlaten moesten we door het drukke verkeer heen. Nog even wat boodschappen doen en wat kantoren aandoen want het werk gaat gewoon door voor hen. Ook wat Hatiaanse markten bezocht. Uiteindelijk komen we aan bij het huis van Gina en Lucien Duncan. We worden welkom ontvangen. Bijzonder gastvrij. Het huis heeft een schitterend uitzicht op de bergen van Haiti. 5 minuten hier vandaan is Juline. Nadat we onze spullen hebben neergezet gaan we naar het tehuis. Het is er netjes valt ons meteen op. We zien overal kinderen en zijn bang dat we Juline niet opmerken. Maar Juline is daar nog niet. Zij zit in een andere ruimte. En ja hoor............ daar is ze dan onze meid. Volledig opgedirkt. Ze ziet er prachtig uit. Ik (Susan) vraag of ik haar vast mag houden. De verzorgster van Juline geeft haar aan mij. Ik heb ze vast............ mijn dochter. Zo onwerkelijk en wat ruikt ze lekker. Heel onwerkelijk staan wij daar dan. Niet te bevatten eigenlijk. Juline is erg rustig. Precies zoals wij dachten dat ze was. Ze kijkt de kat uit de boom. We krijgen nog een rondleiding door het tehuis en wij mogen haar meenemen naar de plek waar we ook overnachten (in het huis van Gina en Lucien Duncan). Ze huilt niet en is rustig. Hmmmmmmm wat ruikt ze lekker. Michael heeft haar nu vast. Ook dat gaat goed. Wanneer ik naar een poos even naar buiten ga met Lucien, zie ik door de ramen Michael met Juline stappen. Ze loopt al! Prachtig gezicht, zoals Michael met Juline aan het handje loopt. Zijn ogen stralen. Wat is dit een mooi moment. Juline blijft verlegen. Besloten wordt dat wij haar bij ons mogen houden deze dagen. Zodat ze goed aan ons kan wennen. Ze reageert heel goed op ons. Ze valt tegen het komen van de avond bij mij (Susan) op de arm in slaap. Michael vraagt waar Juline moet slapen. Het antwoord is: tussen ons in.. Enzo hebben wij geslapen. Bijna niet geslapen, maar wat een heerlijk moment. Behalve dat we onze dochter hebben ontmoet, hebben wij ook het geluk gehad dat we Haiti hebben leren kennen. Lucien heeft ons heel veel laten zien van Haiti. De goede projecten waar hen zoal mee bezig zijn. Onze ervaring met Juline was geweldig. Nadat ze een nacht bij ons heeft geslapen hebben we zo'n beetje de hele dag met elkaar doorgebracht. De fam. Duncan, ging 's morgens aan het werk. Het huis was voor ons alleen. Juline blijft verlegen en dit zal ook niet in deze dagen veranderen. Behalve als ze iets te eten krijgt, zie je even haar mooie glimlach komen. We gaan 's middags ook even terug naar het tehuis. Nu zien we haar in die omgeving spelen. Ze is dan een ander persoon dan wanneer ze bij ons is. Ze lacht zelfs en reageert goed op haar verzorgster. Het is haar familie. Op deze manier weten wij ook dat alles goed komt wanneer ze de aandacht en liefde van ons allemaal zal krijgen. In de komende dagen zien we dat Juline een echte knuffel is. Ze zit het liefst bij ons op schoot. Zodra wij ze op de grond zetten begint ze te huilen. Dus pakken we haar voor nu maar even op. Behalve als we haar handje pakken dan wilt ze lopen. Heel lief. 's Avonds besluiten we toch dat Juline weer terug naar de Creche gaat om te slapen. Dit ook om ons maar vooral haar te beschermen. Dadelijk moeten we weer afscheid van haar nemen. De laatste dag brengen wij vooral door in het tehuis, haar vertrouwde omgeving. Het enigste wat we doen is met haar knuffelen. Uiteindelijk valt ze op de arm van Michael in slaap. Zo leggen wij haar terug in haar bedje. Een mooier afscheid bestaat er niet. We geven haar een laatste kus en hopen dat ze heel snel bij ons mag zijn. We kunnen terug kijken op een hele bijzondere ervaring. We hebben ons dochter ontmoet en haar land leren kennen. Wij vinden dit een verrijking en voelen ons bevoorrecht dit te hebben gedaan. Door de hulp en de bijzondere gastvrijheid van Lucien en Gina Duncan is deze reis onvergetelijk geworden. Het heeft onze ziel geraakt.
[./page_1pag.html]
[http://suuslife.blogspot.com/]
[./page_2pag.html]
[./page_4pag.html]
[Web Creator] [LMSOFT]