Wij zijn Michael en Susan Broekman. Wij hebben 4,5 jaar in Duitsland gewoond. Onze adoptieprocedure hebben wij ook in Duitsland doorlopen.
Na een lang medisch traject hebben wij gekozen om voor adoptie te gaan.
Adoptie is een lange weg die je moet gaan. Er komt heel wat op je pad en de wegen die je moeten bewandelen verlopen niet vlekkenloos. Je moet een engelengeduld hebben en over voldoende veerkracht beschikken en het vermogen hebben elke keer weer de batterij op te laden. Het is een onzeker traject waarvan je aan het begin niet weet of de adoptie ook werkelijk gaat lukken. Je hebt te maken met een bureaucratisch apparaat die adoptie heet. Tijdens het traject loopt je tegen het onvolmogen van mensen aan tijdens de verschillende fases in het adoptietraject. Telkens is het weer incasseren en doorgaan. Behalve het ambtelijke apparaat heb je ook te maken met de ontwikkeling van het land. Ook dan word je opnieuw op de proef gesteld. Je krijgt dan te maken met het onvolmogen van het land.
Na dit alles doorstaan te hebben zeggen de meeste ouders dat het het wachten waard is geweest. Daar doen we het voor!
Inmiddels hebben wij het voorrecht gehad om onze dochter in 2008 te bezoeken in Haiti. Het gaf ons toen rust en een stuk zekerheid voor een bepaalde periode. We weten inmiddels waar we het voor doen. Naarmate de procedure langer ging verlopen zoals verwacht kwam toch die onzekerheid in alle hevigheid weer terug. Wanneer je in Haiti bent heb je meer grip op de zaak. Tenminste zo voelt dat.
Adoptie is een lange weg die je moet gaan. Er komt heel wat op je pad en de wegen die je moeten bewandelen verlopen niet vlekkenloos. Je moet een engelengeduld hebben en over voldoende veerkracht beschikken en het vermogen hebben elke keer weer de batterij op te laden. Het is een onzeker traject waarvan je aan het begin niet weet of de adoptie ook werkelijk gaat lukken. Je hebt te maken met een bureaucratisch apparaat die adoptie heet. Tijdens het traject loopt je tegen het onvolmogen van mensen aan tijdens de verschillende fases in het adoptietraject. Telkens is het weer incasseren en doorgaan. Behalve het ambtelijke apparaat heb je ook te maken met de ontwikkeling van het land. Ook dan word je opnieuw op de proef gesteld. Je krijgt dan te maken met het onvolmogen van het land.
Na dit alles doorstaan te hebben zeggen de meeste ouders dat het het wachten waard is geweest. Daar doen we het voor!
Inmiddels hebben wij het voorrecht gehad om onze dochter in 2008 te bezoeken in Haiti. Het gaf ons toen rust en een stuk zekerheid voor een bepaalde periode. We weten inmiddels waar we het voor doen. Naarmate de procedure langer ging verlopen zoals verwacht kwam toch die onzekerheid in alle hevigheid weer terug. Wanneer je in Haiti bent heb je meer grip op de zaak. Tenminste zo voelt dat.
Sinds juni 2009 is onze dochter bij ons. Het voelt zo ontzettend goed alsof het nooit anders is geweest. En al die jaren wachten op haar waren wij in 1 klap vergeten.
